Videoxogos: en galego

Hai xogos que non contan con ningunha publicidade e que pasa desapercibido para moita xente, incluso para a propria prensa especializada, pero que resultan ser pequenas obras de arte. A primeira vez que me ocurriu foi cun xogo para a Megadrive chamado Mega-lo-manía, aínda que saíu para varias plataformas, orixinariamente para Amiga.

O xogo é de Sensible Software e é de 1991 pero para a Megadrive, que é versión á que xoguei, saíu un ano despois, distribuido por Virgin. Nas miñas mans caeu alá por 1994 cando mo deixara un amigo e cando o vin dixen: pero que carallo e isto (e perdón pola expresión). A súa portada era horríbel e nin sequera as imaxes da contraportada animaban moito. 

Cando o puxen e vin as primeiras imaxes tampouco mellorou a miña expresión: que introdución máis fea e que catro persoaxes para seleccionar. Pero xogueino e despois de comprender e asimilar a mecánica do xogo descubrín que era un moi bó xogo.

Trátase dun xogo de estratexia en tempo real e ten como argumento unha loita de catro deuses, dos cales seleccionas un, para dominar o mundo. E así intentarás avanzar polas diversas idades da humanidade (dende a prehistoria ata un futuro tecnolóxico, pasando pola idade media, entre outras) para conquerir as 28 illas distrubuidas en 9 fases, máis unha illa especial que é a décima e última fase.

O esquema do xogo consiste en que tes un certo número de persoas por época: 100. E deberás decidir ao inicio cantas usas nesa época e cantas deixas para as seguintes, tendo especial relevancia as persoas que deixas para a fase final. Pero afortunadamente esas persoas que usas poden reproducirse a un bó ritmo, sempre que non as dediques a facer tarefas de exército, de materias primas ou de construcción. É dicir, terás que decidir un equilibrio das funcións ás que dedicas aos teus súbditos.

O obxectivo obviamente é conquistar todas as illas e para iso terás que usar a forza bruta, pero tamén a diplomacia, podendo facer alianzas con outros deuses, que poden rompela á súa conveniencia. Ao final tampouco é que diplomacia sexa decisiva, porque a máquina é un pouco falsa, pero pode axudar en certas fases.

Un aspecto que me gustou moito é que vas avanzando nas idades do home, de tal xeito que varía tanto a estética dos edificios como as armas a empregar, chegando a usar bombas nucleares, escudos antimisiles e ovnis... A dificultade está ben axustada se ben cando chega a época da bombas nucleares é un pouco aleatorio e aí e onde a diplomacia axuda mentres se matan entre eles.

A última fase é un pouco descafeinada e non podes crear nada nin facer armas. Só loitar e por iso ten moita importancia a xente que deixaches para esta fase (o fastidiado é que non chegan todos os que deixaches).

Estéticametne non é moi alá o xogo, pois só ves trozos das illas de xeito estático e se tal podes ver aos teus soldados por aí a medidas que fas edificios ou atacas. Non obstante, tendo en conta as limitacións da época cumple ben. Destacar que si que está ben representada cada idade na que transcorre o xogo. No aspecto de son tampouco destaca demasiado nos FX pero a melodía aínda é xeitosa.

En fin, que é un moi bó xogo de estratexia en tempo real tendo en conta os escasos xogos que había para a Megadrive deste tipo. Se ben técnicamente non é moi alá, como era habitual por Sensible Software, gañaba moito coa súa xogabilidade sinxela e efectiva.

O mellor:

-Sinxelo e divertido

-Avanzar pola historia

O peor:

-Apartado técnico

-Esa portada.

Nota: 7

PD: este xogo está catalogado hoxe en día como abandanoware.

Tweet Compartir

Barrapunto Blinklist BlogMemes Delicious Digg Facebook Favoriting Fresqui Furl Google Icerocket Ma.gnolia.com Menéame Newsvine Propeller Reddit StumbleUpon Technorati Webéame Yahoo