29 de Julio de 2014
Nov
3

Rexogando: Sonic The Hedgehog & Sonic The Hedhehog 2

Categorías: , , ,
Xa levo xogado aos dous primeiros Sonic de Megadrive neste maratón que me vou meter de Sonic... en verdade xa levo algún máis como o Sonic 3 e Sonic & Knucles, pero voulle dar outra volta con Knucles que fai anos que non xogo co mesmo (e cando o xoguei non foi moito tempo pois era un xogo que tiña de emprestado) e tamén  finalicei o primeiro Sonic de Master System. Pero centrareime de momento nos dous primeiros Sonic de Megadrive e non vou facer un análise propiamente, porque destes xogos hai moitos en gamefilia e moi bós, senón que comentarei impresións.

O Sonic foi o primeiro xogo da Megadrive ao que xoguei e dende entón quedoume marcado a lume ese looping con cadrados marróns. Aínda que sempre me gustou o Sonic sempre me parecera que o Supermario World, que tiña un primo meu, era superior: tiña infinidade de fases e permitía gardar as partidas. Agora que xa xoguei a ese Supermario World de Snes (ademais doutros como o de Gameboy e o de NES... ademais do New Super Mario Bros de Wii) estou rexogando a este Sonic xa con outros ollos.
É de dicir que segue parecéndome moito máis longo o Super Mario World e dicir o contrario sería mentir... pero xa non me parece moito máis interesante se non fora por esa duración, que obviamente supón un plus para un xogo e por iso se tivera que volver atrás e entre un Sonic e un Mario World escollería este último, porque naquela época como moito mercaba tres xogos ao ano e o Mario da para máis horas. Pero, dito isto creo que en moitos aspectos é superior o Sonic.

Así, é obvio que a velocidade en que se desenvolven as fases é increíblemente superior o Sonic, sendo o Mario máis sosegado (aínda que iso non é malo). Pero dinme conta que o tamaño das fases tamén son moito máis grandes as do Sonic, coa posibilidade ademais de poder escoller diversos camiños (tendo cada camiño avantaxes e prexuízos), cousa que no Mario non acontecía (salvo fases puntuais). Pero é que ademais no tema gráfico, escenarios e no colorido me gusta máis o Sonic. Así rexogar a Green Hill Zone fíxome me ver que este xogo leva moi ben o paso do tempo e que non perde técnicamente moito a pesar de ter case 20 anos de antigüedade... e en canto as melodías paréceme que aínda que si se nota algo o paso do tempo, se comporta moi ben. Pero é que non é só esa zona, senón tamén outras como a Marble Zone ou Scrap Brain Zone ou Labyrinth Zone.

En canto ao sistema de xogo, se ben parece sinxelo (non nos enganemos o Mario tamén o é) cun único botón de salto e coa posibilidade de manter a vida sempre que teñas un anel o certo é que divirte. Intentar conservar os aneis para conseguir entrar no bonus e así conseguir a esmeralda pode ser complicado en certas zonas, se ben nas primeiras zonas non é complexo... é máis da primeira zona saín xa cun bó feixe de vidas que me permitiu sobrevivir o resto do xogo sen complicacións (unhas 9-10 vidas na primeira Zona e dous continues) ás que se engadiron varias vidas e continues na Marble Zone. Despois a loitar para conseguir entrar no Bonus, xa que as burbuxas non se conservan dunha fase a outra. E as fases da auga lembraronme que ao principio lles tiña xenreira, pero despois como eran as únicas con Scrap Brain Zone que supoñían un reto pasaron a ser as miñas favoritas. E si, conseguín todas as esmeraldas e incluso as fases de bonus foron máis sinxelas do que lembraba.

Digamos que me quedei cun bó sabor de boca co Sonic The Hedhogh e comprendín porque foi todo un icono na súa época e por qué me gustaba tanto. E se bó sabor me deixou o Sonic 1, mellor me deixou o Sonic 2, que xa o lembraba como o mellor da saga de Megadrive e me reafirmo na actualidade despois de xogar aos tres.

Tecnicamente mellor, con novos movementos, cun supersonic, cunha gran variedade de fases.... simplemente xenial. salvo no escudo que é moi feo en comparación coa primeira parte. Lembro que cando xogaba cos meus irmáns tails era case unha comparsa, salvo para facer o traballo sucio cos xefes finais, pero polo menos podíamos xogar dous (ademais do modo versus que ten)... neste xogo hai mais loopings, máis velocidade e mais de todo. As fases son variadas e se ben todas comparten o mesmo esquema de xogo, presentan suficientes diferenzas entre elas para evitar caer na monotonía: dende a Emeral Hill Zone (como a primeira do Sonic 1), pasando pola rauda Chemical Plant Zone, ata a máis pausada e xenial Mistyc Cave Zone ou a Sky Chase Zone. Pero é que ademais os Bonus son os mellores e máis divertidos coas súas fases 3d. O novo movemento de Sonic se ben non supón ningunha ventaxa especial en moitas ocasións, axuda a subir certas costas e foi un acerto. Ademais acentúase a dicotomía entre os diversos camiños posibeis, de tal xeito que ir por arriba supón que tes que ir algo máis despacio e ter máis habilidade, pero normalmente terás máis aneis que recoller, mentres que ir por abaixo permite ir máis rápido pero con máis trampas... a decisión que tomes ten importancia porque agora os puntos dan vidas e continues e a puntuación depende dos aneis e do tempo, pero en todo caso a cantidade de camiños permite rexogalo varias veces.

Quizais a pega do xogo estea que na primeira zona levas tal acumulación de vidas e esmeraldas (acabei con cinco esmeraldas na primeira zona e cunha barbaridade de vidas) que da para todo o xogo ao pouco que sexas algo hábil... e senón en Casino Night Zone podes encherte a coller vidas. Tamén conseguín todas as esmeraldas (aínda que tails molesta máis que axuda) e despois con supersonic a tirar millas.... pero dinme conta que ata aquí conseguiron que non fose un paseo: manexar a supersonic (aínda me lembro de cando o descubrín por primeira vez) e algo complexo pois é moi liviano e costa calcular os saltos o cal nalgunha fase como Wing Fortres Zone é case unha desventaxa, co cal cando me fartei de perder vidas o que fixen foi agardar a que o contador dos aneis volvera a 0 e ser Sonic normal.

Aínda co Supersonic, é un xogo máis difícil (e máis sen el) ca primeira parte e o xefe final é bastante máis difícil que o da primeira parte, pero tamén se pode con el se aprendes as rutinas.

Por outra banda, en ningún dos xogos se permite gardar polo que a súa duración está moi condicionada por ese elemento, polo que poden ser algo curtos, en especial o primeiro. De todos xeitos, Sonic 2 ten un bó número de fases e polo xeral nas primeiras partidas terá unha duración aceptable (agora ben, tamén permite acabalo rápido se máis ou menos controlas as fases) e ten a opción de versus que é bastante divertida se compites con alguén que saiba xogar, claro está. E despois está a existencia de varios camiños posibeis o que permitirá  rexogalo varias veces.
Para ver este video es necesario tener JavaScript activado y el plugin Flash instalado en el navegador.

Para ver este video es necesario tener JavaScript activado y el plugin Flash instalado en el navegador.

En resumo: quedei cun bó sabor de boca con estes dous primeiros sonic de Megadrive.De feito o Sonic 2 é un dos meus xogos favoritos da Megadrive e dentro dos xéneros de plataformas tamén está dentro dos mellores, e incluso en canto xogo o prefiro aos Marios (Supermario World ou Mario 3)... unha mágoa que non tivera máis fases.
PD: nalgún caso tiro de emulador... como podedes supoñer
0

2 Comentarios:

Precisamente hace unos

Precisamente hace unos días eché un vistazo en Youtube a los vídeos que has puesto y tengo que decir que recordé lo tremendos que son los juegos del erizo, sobre todo el primero... Si comparamos toda la saga, el primer Sonic es claramente el "peor" de todos en relación a gráficos, fases, movimientos... etc pero para mí tiene algo especial que hace que brille por encima de los demás. Sin duda un prodigio técnico para la época. Y por cierto, y para los que lo comparan Sonic con Mario, es posible que los Sonic no sean tan completos como los juegos del fontanero (lo digo por nº de fases, los mapas, más personajes...etc) pero en términos de jugabilidad la cosa no está tan clara, si comparamos una fase de un Sonic con una de un Mario, para mi no hay color... Se entiende lo que quiero decir, ¿no?

 

Se entiende y además lo

Se entiende y además lo comparto