Videoxogos: en galego

Xa levo xogado aos dous primeiros Sonic de Megadrive neste maratón que me vou meter de Sonic... en verdade xa levo algún máis como o Sonic 3 e Sonic & Knucles, pero voulle dar outra volta con Knucles que fai anos que non xogo co mesmo (e cando o xoguei non foi moito tempo pois era un xogo que tiña de emprestado) e tamén  finalicei o primeiro Sonic de Master System. Pero centrareime de momento nos dous primeiros Sonic de Megadrive e non vou facer un análise propiamente, porque destes xogos hai moitos en gamefilia e moi bós, senón que comentarei impresións.

O Sonic foi o primeiro xogo da Megadrive ao que xoguei e dende entón quedoume marcado a lume ese looping con cadrados marróns. Aínda que sempre me gustou o Sonic sempre me parecera que o Supermario World, que tiña un primo meu, era superior: tiña infinidade de fases e permitía gardar as partidas. Agora que xa xoguei a ese Supermario World de Snes (ademais doutros como o de Gameboy e o de NES... ademais do New Super Mario Bros de Wii) estou rexogando a este Sonic xa con outros ollos.

É de dicir que segue parecéndome moito máis longo o Super Mario World e dicir o contrario sería mentir... pero xa non me parece moito máis interesante se non fora por esa duración, que obviamente supón un plus para un xogo e por iso se tivera que volver atrás e entre un Sonic e un Mario World escollería este último, porque naquela época como moito mercaba tres xogos ao ano e o Mario da para máis horas. Pero, dito isto creo que en moitos aspectos é superior o Sonic.

Así, é obvio que a velocidade en que se desenvolven as fases é increíblemente superior o Sonic, sendo o Mario máis sosegado (aínda que iso non é malo). Pero dinme conta que o tamaño das fases tamén son moito máis grandes as do Sonic, coa posibilidade ademais de poder escoller diversos camiños (tendo cada camiño avantaxes e prexuízos), cousa que no Mario non acontecía (salvo fases puntuais). Pero é que ademais no tema gráfico, escenarios e no colorido me gusta máis o Sonic. Así rexogar a Green Hill Zone fíxome me ver que este xogo leva moi ben o paso do tempo e que non perde técnicamente moito a pesar de ter case 20 anos de antigüedade... e en canto as melodías paréceme que aínda que si se nota algo o paso do tempo, se comporta moi ben. Pero é que non é só esa zona, senón tamén outras como a Marble Zone ou Scrap Brain Zone ou Labyrinth Zone.

En canto ao sistema de xogo, se ben parece sinxelo (non nos enganemos o Mario tamén o é) cun único botón de salto e coa posibilidade de manter a vida sempre que teñas un anel o certo é que divirte. Intentar conservar os aneis para conseguir entrar no bonus e así conseguir a esmeralda pode ser complicado en certas zonas, se ben nas primeiras zonas non é complexo... é máis da primeira zona saín xa cun bó feixe de vidas que me permitiu sobrevivir o resto do xogo sen complicacións (unhas 9-10 vidas na primeira Zona e dous continues) ás que se engadiron varias vidas e continues na Marble Zone. Despois a loitar para conseguir entrar no Bonus, xa que as burbuxas non se conservan dunha fase a outra. E as fases da auga lembraronme que ao principio lles tiña xenreira, pero despois como eran as únicas con Scrap Brain Zone que supoñían un reto pasaron a ser as miñas favoritas. E si, conseguín todas as esmeraldas e incluso as fases de bonus foron máis sinxelas do que lembraba.

Digamos que me quedei cun bó sabor de boca co Sonic The Hedhogh e comprendín porque foi todo un icono na súa época e por qué me gustaba tanto. E se bó sabor me deixou o Sonic 1, mellor me deixou o Sonic 2, que xa o lembraba como o mellor da saga de Megadrive e me reafirmo na actualidade despois de xogar aos tres.

Tecnicamente mellor, con novos movementos, cun supersonic, cunha gran variedade de fases.... simplemente xenial. salvo no escudo que é moi feo en comparación coa primeira parte. Lembro que cando xogaba cos meus irmáns tails era case unha comparsa, salvo para facer o traballo sucio cos xefes finais, pero polo menos podíamos xogar dous (ademais do modo versus que ten)... neste xogo hai mais loopings, máis velocidade e mais de todo. As fases son variadas e se ben todas comparten o mesmo esquema de xogo, presentan suficientes diferenzas entre elas para evitar caer na monotonía: dende a Emeral Hill Zone (como a primeira do Sonic 1), pasando pola rauda Chemical Plant Zone, ata a máis pausada e xenial Mistyc Cave Zone ou a Sky Chase Zone. Pero é que ademais os Bonus son os mellores e máis divertidos coas súas fases 3d. O novo movemento de Sonic se ben non supón ningunha ventaxa especial en moitas ocasións, axuda a subir certas costas e foi un acerto. Ademais acentúase a dicotomía entre os diversos camiños posibeis, de tal xeito que ir por arriba supón que tes que ir algo máis despacio e ter máis habilidade, pero normalmente terás máis aneis que recoller, mentres que ir por abaixo permite ir máis rápido pero con máis trampas... a decisión que tomes ten importancia porque agora os puntos dan vidas e continues e a puntuación depende dos aneis e do tempo, pero en todo caso a cantidade de camiños permite rexogalo varias veces.

Quizais a pega do xogo estea que na primeira zona levas tal acumulación de vidas e esmeraldas (acabei con cinco esmeraldas na primeira zona e cunha barbaridade de vidas) que da para todo o xogo ao pouco que sexas algo hábil... e senón en Casino Night Zone podes encherte a coller vidas. Tamén conseguín todas as esmeraldas (aínda que tails molesta máis que axuda) e despois con supersonic a tirar millas.... pero dinme conta que ata aquí conseguiron que non fose un paseo: manexar a supersonic (aínda me lembro de cando o descubrín por primeira vez) e algo complexo pois é moi liviano e costa calcular os saltos o cal nalgunha fase como Wing Fortres Zone é case unha desventaxa, co cal cando me fartei de perder vidas o que fixen foi agardar a que o contador dos aneis volvera a 0 e ser Sonic normal.

Aínda co Supersonic, é un xogo máis difícil (e máis sen el) ca primeira parte e o xefe final é bastante máis difícil que o da primeira parte, pero tamén se pode con el se aprendes as rutinas.

Por outra banda, en ningún dos xogos se permite gardar polo que a súa duración está moi condicionada por ese elemento, polo que poden ser algo curtos, en especial o primeiro. De todos xeitos, Sonic 2 ten un bó número de fases e polo xeral nas primeiras partidas terá unha duración aceptable (agora ben, tamén permite acabalo rápido se máis ou menos controlas as fases) e ten a opción de versus que é bastante divertida se compites con alguén que saiba xogar, claro está. E despois está a existencia de varios camiños posibeis o que permitirá  rexogalo varias veces.

Para ver este video es necesario tener JavaScript activado y el plugin Flash instalado en el navegador.

En resumo: quedei cun bó sabor de boca con estes dous primeiros sonic de Megadrive.De feito o Sonic 2 é un dos meus xogos favoritos da Megadrive e dentro dos xéneros de plataformas tamén está dentro dos mellores, e incluso en canto xogo o prefiro aos Marios (Supermario World ou Mario 3)... unha mágoa que non tivera máis fases.

PD: nalgún caso tiro de emulador... como podedes supoñer